Κεφάλαιο 39: Ο γάιδαρος και το άγαλμα

Κεφάλαιο 39: Ο γάιδαρος και το άγαλμα

Οι Δελφοί έχουν πια πληρώσει για το αίμα του Αισώπου. Η αρρώστια έχει φύγει από την πόλη.

Ο κόσμος θέλει να τον τιμήσει με ένα άγαλμα. Φτιάχνουν ένα μεγάλο άγαλμα από πέτρα.

Ένας γάιδαρος κουβαλάει το άγαλμα στην πόλη. Στην πόλη, ο κόσμος σκύβει. Ο γάιδαρος νομίζει ότι σκύβουν σε αυτόν και είναι περήφανος.

Ένας γέρος τον βλέπει και χαμογελάει. «Δεν σε χαιρετούν εσένα», λέει στον γάιδαρο. «Χαιρετούν τον θεό που κουβαλάς».

Ο γάιδαρος σταματάει. Δεν θέλει να περπατήσει άλλο. Νομίζει ότι η τιμή είναι δική του.

Ο άνθρωπος που τον οδηγεί του λέει να περπατήσει. «Η τιμή δεν ήταν ποτέ δική σου», του λέει. «Χαιρετούν τον θεό, όχι εσένα».

Ο γάιδαρος φεύγει, περπατώντας ξανά. Το άγαλμα φτάνει στον ναό. Όλη η πόλη γιορτάζει.

Ο γέρος μένει μακριά και δεν γιορτάζει. Θυμάται τον Αίσωπο, όχι το άγαλμα. «Ένα άγαλμα δεν πλένει το αίμα», λέει σιγά.

Κανείς δεν τον ακούει. Η τιμή, σκέφτεται, ανήκει σε άλλον. Όχι στην πόλη που τον σκότωσε.

Ο γάιδαρος, στο τέλος, δεν ξέρει τίποτα για τιμή. Ξέρει μόνο να περπατάει εκεί που τον πηγαίνουν. Η ιστορία του Αισώπου ξέρει πιο πολλά.

Ξέρει ποιος κουβάλησε ποιον, και γιατί. Ξέρει ότι η αληθινή τιμή δεν φτιάχνεται από πέτρα. Ο ήλιος φεύγει πίσω από τον βράχο.