บทที่ 1 ปี่วิเศษ

บทที่ 1 ปี่วิเศษ

กาลครั้งหนึ่งมีเมืองใหญ่ชื่อเมืองรัตนาพระราชาของเมืองนี้ชื่อท้าวสุทัศน์ท้าวสุทัศน์มีลูกชายสององค์องค์พี่ชื่อพระอภัยมณีองค์น้องชื่อศรีสุวรรณ

วันหนึ่งท้าวสุทัศน์เรียกลูกทั้งสองมาหาท้าวสุทัศน์พูดว่า “ลูกของพระราชาต้องมีวิชา”“ไปหาครูเก่งๆแล้วเรียนให้ดีนะ”สองพี่น้องกราบลาพ่อและแม่แล้วทั้งสองก็ออกเดินทางเข้าป่า

ทั้งสองเดินอยู่หลายวันจนถึงหมู่บ้านเล็กๆกลางป่าที่นั่นมีครูสอนกระบี่กระบองศรีสุวรรณอยากเรียนทันที

แต่พระอภัยมณีได้ยินเสียงเพลงจากบ้านหลังหนึ่งเสียงนั้นเป็นเสียงปี่ที่หวานและเศร้าพระอภัยมณียืนฟังอยู่นาน

ครูปี่เป็นชายแก่ผมขาวพระอภัยมณีขอเรียนปี่กับครูครูตอบว่า “ค่าเรียนของฉันแพงมาก”“ค่าเรียนคือเงินหนึ่งแสนตำลึง”สองพี่น้องไม่มีเงินมากขนาดนั้นทั้งสองจึงถอดแหวนให้ครู

พระอภัยมณีเรียนปี่อยู่เจ็ดเดือนศรีสุวรรณเรียนกระบี่กระบองจนเก่งมาก

วันสุดท้ายครูพูดว่า “เพลงปี่ของเจ้าวิเศษมาก”“ถ้าเจ้าเป่าเพลงหวานคนฟังจะรักเจ้า”“ถ้าเจ้าเป่าเพลงเศร้าคนฟังจะร้องไห้”“ถ้าเจ้าเป่าเพลงช้าๆคนฟังจะหลับ”

ครูเงียบไปครู่หนึ่ง“แต่เพลงสุดท้ายทำให้คนตายได้”

สองพี่น้องเดินทางกลับเมืองรัตนาทั้งสองคิดว่าพ่อจะภูมิใจมาก